ای شاه به در گهت پناه آوردم      بر خاک درت روی سیاه آوردم

طاعت چو نبود بر بساط کرمت      یک عمر به رهواره گناه آوردم

هــمتی کــز پـــا نــشستم یـــا عــلی                     مــانـده ام بــر گــیر دستم یـــا عــلی

تـــا بـــه دیــدار تــو چشمم بـــاز شـد                      از جــهان دل بــر تــو بستم یـا عـلی

مــردم ار مــست مــی خــمخانه انــد                      مـن ز مـینای تــو مــستم یــا عــلی

مــن نــدانــم چـــیستم یـــا کــیستم                      از تو هستم هر چه هستم یـا علی

خواجگی کن عهدخود مشکن من ار                      عـهد خـود بـا تــو شکستم یـا علی

پــایه از چــــرخ بـــلـنـدم بــــرتر است                      بــر درت تــا خـــاک پــستم یـا علی

از گــــیاه خـــــاک بُــــستان تـــــــوام                      گـــر تَـــبَرزد ور کَــبَستم یـــا عــــلی

بــر عطای تـوست چشمم کــز خطا                      تــیر فـــرصت شـد زشستم یـا علی

خـلق اگــر دل بر گـدایـــان بسته اند                     مــن گـــدای شــه پرستم یــا عـــلی

ای عـصای رهروان٬ دسـتی کـه من                     پای خویش از تیشه خَستم یا علی

زاهـــــدان در انـــــتظار کـــــــــــوثرند                     مــن خــوش از جــام الستم یا علی

                                               پــــایمردی کـــن زلطــفم دســـتگیر         

                                               نــیّر بـــی پــــا و دســتم یــا عــلی

حسود کور در خواب و خیاله

من و دل کندن از حیدر محاله

یا علی مددی


 

نوشته شده توسط غلام قنبر مولا علی علیه السلام در شنبه سیزدهم تیر 1388 ساعت 21:59 موضوع | لینک ثابت