«بِسمِ الله الرَّحمن الرَّحیم٬هذا ما اَوصی بِهِ الحُسَینُ بنُ عَلِیٍّ اِلی اَخیِهِ مُحَمّدِ بنِ الحَنَفِیَّةِ اَنَّ الحُسَینَ

یَشهَدُ اَن لااِلهَ اِلاَّالله وَحدهُ لا شَرِیکَ لَهُ وَ اَنَّ مُحَمَّداْ عَبدُهُ وَ رَسُولُهُ جاءَ بِالحَقِّ مِن عِندِهِ وَ اَنَّّ الجَنَّةَ حَقّ وَ 

النّارَ حَق وَالسَّاعَةَ آتِیَةُ لارَیبَ فیها وَ اَنَّ الله یَبعَثُ مَن فِی القُبُورِ وَانّی لَم اَخرُج اَشِراْولا بَطِراْ وَ لا ظالِماْ وَ

انَّما خَرَجتُ لِطَلَبِ الإصلاحِ فِی اُمَّةِ جَدِّی صلی الله علیه و آله اُرِیدُ اَن آمُرَ بِالمَعرُوفِ وَاَنهی عَنِ المُنکَرِ وَ اَسیرَ

بِسِیرَةِ جَدِّی وَ اَبی علی بنِ اَبی طالِبٍ فَمَن قَبِلَنی بِقَبولِ الحَقِّ فَالله اَولی بِالحقِّ وَ مَن رَدَّ عَلَیَّ هذا

اَصبِرُ حَتّی یَقضِیَ اللهُ بَینِی وَ بَینَ القَومِ وَ هُوَ خَیرُ الحاکِمِینَ وَ هذِهِ وَصِیَّتِی اِلَیکَ یا اَخِی وَما تَوفِیقی

اِلاّ بِالله عَلَیهِ تَوَکَّلتُ وَالیهِ اُنِیبُ»

ترجمه وتوضیح لغات

أَشِر(از أَشَرَ٬ یَأشِرُ):طغیان و سرکشی و خود خواهی.

بَطِر:سرپیچی و تکبر در مقابل حق.

ترجمه و توضیح

امام علیه السلام هنگام حرکت از مدینه به سوی مکه این وصیت نامه را نوشت و با مهر خویش ممهور ساخته به برادرش محمد حنفیه تحویل داد:

«بسم الله الرحمن الرحیم٬این وصیت حسین بن علی است به برادرش محمد حنفیه٬حسین علیه السلام گواهی می دهد به توحید و یگانگی خداوند و گواهی می دهد که برای خدا شریکی نیست و شهادت می دهد که محمد صلی الله علیه و آله بنده و فرستاده اوست و آیین حق(اسلام) را از سوی خدا (برای جهانیان) آورده است و شهادت می دهد که بهشت و دوزخ حق است و روز جزاء بدون شک به وقوع  خواهد پیوست و خداوند همه انسانها را در چنین روزی زنده خواهد نمود.»

امام در وصیتنامه اش پس از بیان عقیده خویش درباره توحید و نبوت و معاد!هدف خود را از این سفر این چنین بیان نمود:

«ومن نه از روی خود خواهی و یا برای خوشگذرانی ونه برای فساد و ستمگری از مدینه خارج می گردم بلکه هدف من از این سفر امر به معروف و نهی از منکر و خواسته ام از این حرکت٬ اصلاح مفاسد امت و احیا و زنده کردن سنت و قاون جدم رسول خدا صلی الله علیه وآله و راه و رسم پدرم علی بن ابیطالب علیه السلام است.پس هر کس این حقیقت را از من بپذیرد (و از من پیروی کند) راه خدا را پذیرفته است و هر کس رد کند (و از من پیروی نکند) من با صبر و استقامت (راه خود را) در پیش خواهم گرفت تا خداوند در میان من و این افراد حکم کند که او بهترین حاکم است.وبرادر! این است وصیت من بر تو و توفیق از طرف خداست٬ بر او توکل می کنم و برگشتم به سوی اوست.»

امام علیه السلام در سخنان خود در پاسخ ولید و مروان اولین انگیزه قیام و مبارزه و علت مخالفت خود با یزید بن معاویه را بیان نمود و اینک به هنگام حرکت از مدینه در وصیتنامه خویش به انگیزه دیگر و یا به علة العلل قیام خود که امربه معروف و نهی از منکر ومبارزه با مفاسد ویسع و نابسامانیهای ضد اسلامی و ضد انسانی حکومت یزیدی می باشد٬اشاره می کند و می فرماید:

«اگر آنان از من تقاضای بیعت هم نکنند من باز هم آرام و ساکت نخواهم نشست٬زیرا اختلاف من با دستگاه خلافت تنها بر سر بیعت با یزید نیست که با سکوت آنان در موضوع بیعت٬من نیز سکوت اختیار کنم بلکه وجود یزید و خاندان وی موجب پیدایش ظلم وستم و سبب شیوع فساد وتغییر در احکام اسلام گردیده واین وظیفه من است که در راه اصلاح این مفاسد و امربه معروف ونهی از منکر و احیای قانون جدم زسول خدا صلی الله علیه و آله و زنده کردن راه و رسم پدرم علی علیه السلام وبسط عدل و داد بپا خیزم و ریشه این نابسامانیها را که خاندان بنی امیه است قلع و قمع نمایم. و همه جهانیان بدانند که حسین جاه طلب نبود٬ طالب مقام ثروت نبود٬شرور٬مفسد واخلالگر نبود واین حالت از روز اوّل تا ساعت آخر و تا لحظه آخر در روح حسین علیه السلام متجلی و متبلور بود.»

منبع:مقتل خوارزمی٬ج۱ ٬ص ۱۸۸.مقتل عوالم٬ص۵۴.

یا ایها العزیز مسنا واهلنا الضر وجئنا ببضاعة مزجاة فاوف لنا الکیل وتصدق علینآ ان الله یجزی المتصدقین


 

نوشته شده توسط غلام قنبر مولا علی علیه السلام در یکشنبه سوم آذر 1387 ساعت 22:46 موضوع | لینک ثابت